Skip to content

Przejście z insuliny na doustne pochodne sulfonylomocznika u pacjentów z cukrzycą z powodu mutacji Kir6.2 ad 8

1 miesiąc ago

531 words

Prawidłowa normalizacja poziomu hemoglobiny glikowanej z minimalną hipoglikemią odzwierciedla regulowane wydzielanie insuliny, co przejawia się w ciągłym monitorowaniu stężenia glukozy. Rysunek 4. Rycina 4. Proponowany model działania sulfonylomocznika na komórki beta wyra.ającego mutacje w podjednostce Kir6.2 kanału KATP. W panelu A glukoza wchodzi do komórki beta i jest metabolizowana, co prowadzi do zwiększenia wewnątrzkomórkowego ATP i zmniejszenia ilości magnezu ADP (MgADP) .23-25 Ponieważ mutacje w podjednostce Kir6.2 kanału KATP są mniej wrażliwe na Hamowanie ATP, kanały KATP pozostają otwarte w obecności glukozy, która utrzymuje hiperpolaryzację błony komórkowej. Ta hiperpolaryzacja utrzymuje zamknięte kanały bramkowane napięciem, zapobiegając napływowi wapnia i uwalnianiu insuliny. Inne bodźce, takie jak GLP1, są nieskuteczne, ponieważ błona ulega hiperpolaryzacji, a poziom wapnia w cytozolu pozostaje niski. W panelu B sulfonylomoczniki wiążą się z podjednostką SUR1 kanału KATP, zamykając zmutowane kanały KATP, co powoduje depolaryzację błony. Proces ten uruchamia otwarcie bramkowanych napięciem kanałów wapniowych, powodując napływ wapnia i niewielki wzrost uwalniania insuliny. Wzrost poziomu wewnątrzkomórkowego wapnia powoduje wzmocnienie wydzielania insuliny, takie jak inkretyny (np. GLP1), zdolne do zwiększenia wydzielania insuliny. Możliwe jest również, że dawka sulfonylomocznika może nie wystarczać do całkowitego depolaryzowania błony, ale na przykład GLP1 może wytwarzać dodatkową małą depolaryzację, która ułatwia napływ wapnia, jeśli większość kanałów KATP zostanie zamknięta.
Pacjenci z mutacjami Kir6.2, którzy otrzymywali terapię sulfonylomocznikiem, mieli znaczne wydzielanie insuliny w odpowiedzi na doustną glukozę i mieszany posiłek, ale tylko umiarkowane wydzielanie insuliny w fazie pierwszej w odpowiedzi na dożylną glukozę (6 procent obserwowanej w grupie kontrolnej22). To odkrycie było zgodne z hipotezą, że ulepszona kontrola glikemii jest w znacznym stopniu pośredniczona przez inkretyny, takie jak GLP1. Nasze dane sugerują, że sulfonylomoczniki nie zwiększają wydzielania GLP1 przez komórki L żołądkowo-jelitowe (Figura 3C), ale zmieniają zdolność komórek beta do wydzielania insuliny w odpowiedzi na GLP1. Zgodnie z tym wyjaśnieniem, glukagon (który, podobnie jak GLP1, działa poprzez działanie cAMP) nie stymuluje wydzielania insuliny, chyba że obecne są sulfonylomoczniki (Figura 3D). Proponujemy, że przy braku sulfonylomoczników błona komórek beta jest hiperpolaryzowana, co zapobiega reakcji komórek beta na inkretyny lub inne bodźce (Figura 4A) .23-26 Sulfonylomoczniki zamykają kanał KATP i depolaryzują potencjał błonowy na tyle, że beta komórki stają się w stanie odpowiedzieć na GLP1 i inne czynniki pobudzające wydzielanie (Figura 4B).
Nasze badanie ma kilka ograniczeń. Po pierwsze, ponieważ badanie było wieloośrodkowe i wielonarodowe, badacze zdecydowali się zastosować różne sulfonylomoczniki i podejścia do ich wprowadzania. Zawarliśmy dane dotyczące wszystkich kolejnych pacjentów testowanych za pomocą terapii sulfonylomocznikiem. Sukces różnych sulfonylomoczników sugeruje, że jest to działanie klasyczne i nie jest specyficzne dla pojedynczego leku. Po drugie, oznaczenia glikowanej hemoglobiny, glukozy i peptydu C zostały przeprowadzone przez lokalne laboratoria. Ponieważ jednak do tych danych zastosowano sparowane analizy statystyczne, różnice między testami laboratoryjnymi nie powinny wpływać na wyniki
[patrz też: neurolog na nfz poznań, przychodnia chełm rejestracja internetowa, choroba bostońska leczenie ]
[hasła pokrewne: nebicard, odyseja sieradz, euromedica bielsko ]

0 thoughts on “Przejście z insuliny na doustne pochodne sulfonylomocznika u pacjentów z cukrzycą z powodu mutacji Kir6.2 ad 8”